Bugün kendimi iyi hissetmiyorum

Bugün iyi hissetmiyorum kendimi. Sebebini bilmediğim duyguların karmaşasındayım. Umutsuzca sebep arıyordum bu durumun nedenleri arasında. Sıkıldım, bilmemezliğin sürüncemelerinde. Etrafıma bakıp durdum sebep ne olabilir diye.

Hislerim karmakarışık ve umutsuz sanki. Bu kargaşa içerisinde his nedir onu bile algılamakta zorlanıyorum. Bir zaman geliyor, bu sebepsizlikten olsa gerek duruluyorum. Bir zaman sonra hoyrat bir bakış atıyorum boş duvara ve evimin içinde rüzgâr bile olmadan savruluyorum duvardan duvara.

Çarptığım boş duvardan indirdiğim resmin çarpıyor gözüme bir an. Ne zaman indirmiştim onu duvardan. Hatırlayamıyorum. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum resmin yerlerde dururken. Aldım resmini, eskisi gibi boş duvarın tam ortasına, yani dikkatimi çekecek kadar ortaya astım yeniden. Geçmedi bendeki bu his belirsizliği.

Uzun zaman olmuştu resmine bakmayalı. En son dün akşam, uyumadan önce sarılmıştım o resme. Yüzünün tüm güzelliğini tekrar, tekrar kazıyıp beynime uykuya dalmaya çalışmıştım hayallerimle. Resmindeki bakışlarını özlemişim meğer. Şimdi anlıyorum bendeki iyi hissetmeme durumunun nedenini. Neredesin be sevgili?

Neredesin şimdi?

Ben resimlerinle avunurken, kendimi iyi hissetmememe rağmen seninle teselli bulurken, sen neredesin şimdi? Umut dünyamı beraber oluşturduktan sonra sessizce çekip gitmenin nedeni ne? Hala sahip çıktığım umut dünyamın en güzel köşesinde dururken sen, beni yalnız ve sensiz bırakmanın sebebi ne olabilirdi ki? Hayatın kırık uçlarına tutunmaya çalışıyorum sensizlikte. Bir tek haber bile alsam senden, inan iyi haber veya kötü haber diye algılamaya çalışmayacağım bile. Yeter ki senden bir haber alabilsem. Tüm arkadaşlarını aradım, eski işyerini ziyaret ettim. Eski ev sahibini buldum, eski bankanla irtibata geçtim. Yok oldun sanki dünyadan. Neredesin şimdi?

İçimdeki yangınları söndürmüyor gözyaşlarım!

Belirsizlik içindeyim bu durumdan. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Ağlıyorum çekilip köşeme, kimseye duyurmadan, sessizce. Tıpkı beni bırakıp gittiğin zamanki gibi sessizce. Sürüncemede kaldı duygularım. Umutlarım yaşıyor dolu küllüklerde. Ağlıyorum sessizce, içten içe. İçimdeki yangınları söndürmeye yetmiyor içime akıttığım gözyaşlarım. Yatağımda sessizce karanlığı izliyorum, nefesimin bile izleri karışmıyor hayallerime. Bedenimin kımıldamaya dermanı yok. Kimsenin yüzüne bakamıyorum. İçimdeki yangınların verdiği zararlar büyük. Görmesin kimse, anlamasınlar sensizlikte ağladığımı gözlerimden.

Kendimi hiç iyi hissetmiyorum bugün. Bilmiyorum hislerimin yaşarttığı gözlerimdeki kızarıkların sebebini. Bilmiyorum benden uzaklara gidiş sebebini. Ama bildiğim tek şey var o da bendeki senin hiçbir zaman bir yere gitmeyeceğini…

Admin Yakup Öztürk

Etiketler
Yorumlar

Henüz hiç yorum yapılmamış

Yorum Yap